Op deze website gaat het nogal eens over hartproblemen die niet herkend worden. Vage klachten, die niet altijd in de richtlijnen genoemd worden, stereotypen die in de weg staan, niet geloofd worden. Vaak is de frustratie voelbaar. Maar in die patiëntenverhalen komt ook vaak één persoon naar voren die het verschil maakt. Die luistert naar een innerlijke stem die zegt: er is toch iets raars aan de hand. Die op het juiste moment actie onderneemt.
In patiëntenverhalen komt vaak één persoon naar voren die het verschil maakt. Die luistert naar een innerlijke stem die zegt: er is iets raars aan de hand.
Onlangs had ik zo’n moment als mantelzorger. Ik was naar de huisarts gegaan met een naaste die wat rare gezondheidsklachten had. Na het gesprek met de huisarts had ik het gevoel dat we niet veel verder waren gekomen. Er klopte iets niet, maar ik kon nog niet goed verwoorden wat.
Op de terugweg werd de situatie steeds zorgelijker en besloot ik om door te rijden naar het ziekenhuis in de buurt. Ik was even vergeten dat de spoedeisende hulp in dat ziekenhuis sinds een paar jaar gesloten was. (Of misschien wist ik het in mijn achterhoofd wel, maar hoopte ik dat we toch ergens in het ziekenhuis binnen konden komen).
In het ziekenhuis sprak ik een dame van de informatiebalie aan. Ik vertelde mijn enigszins warrige verhaal. Ze vertelde me dat de spoedeisende hulp inderdaad gesloten was. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis met spoedeisende hulp was minstens een half uur rijden, zeker op dat tijdstip (spits). Er was wel een huisartsenpost, maar die was alleen op afspraak te bezoeken.
Nu had deze baliemedewerkster zich kunnen houden aan de richtlijnen. Ze had kunnen zeggen dat we maar 112 moesten bellen. Of naar huis gaan, want officieel was er eigenlijk niets aan de hand. In plaats daarvan zag ik haar nadenken. Ze ging wat bellen en regelde dat we even terecht konden op de huisartsenpost. Een arts constateerde dat die vage klachten te maken konden hebben met een CVA. Er was dus inderdaad alle reden tot zorg, en er werd meteen een ambulance opgeroepen die ons naar een ander ziekenhuis vervoerde.
Mijn opluchting was enorm. Dat iemand mijn bezorgdheid serieus nam, ook al paste het verhaal niet in een hokje.
Mijn opluchting was enorm. Dat deze baliemedewerkster mijn bezorgdheid serieus nam, ook al paste het verhaal niet in een hokje. Dat ze met mij meedacht en zorgde dat we in ieder geval met medische begeleiding naar het ziekenhuis konden. Ze maakte het verschil in een situatie waarin ik een beetje wanhopig aan het worden was.
📣 Herken jij dit als lezer? Heb je weleens een persoon gehad die te midden van een vervelende of frustrerende situatie het verschil maakte? Ik hoor het graag via annemiek@hetvrouwenhartspreekt.nl Want die personen verdienen het om wat meer in het zonnetje te worden gezet.
Tekst: Annemiek Hutten / Het Vrouwenhart Spreekt
Alle artikelen op deze website zijn eigendom van Het Vrouwenhart Spreekt. We stellen het op prijs als u deze zoveel mogelijk deelt, zodat de verhalen en ervaringen van de vrouwenhartpatiënten gehoord worden. Graag wel vanuit deze pagina, zodat de bron duidelijk is. Wilt u (delen van) deze tekst kopiëren om ergens anders te plaatsen? Neem dan s.v.p. contact op via het contactformulier op deze website.